Post edited 10:36 pm – September 19, 2012 by Sylwia

---

Anne Boleyn said:

Wiele powodów by sprzyjać Annie? Na przykład jakich? Jakoś nie potrafię

sobie wyobrazić popierania kobiety która ; 1) Wyszła za żonatego króla,

wiedząc że zostaje popełniony akt bigamii, 2) Groziła śmiercią innym

ludziom, 3) Ciągle się kłóciła z pracownikami króla 4) Była zarozumiała i

pyszna.

No np. samemu można było coś ugrać;)  Dajmy na to taki Cromwell czy Cranmer – dobrze na tym wyszli (przynajmniej na przez jakiś czas). No i ludzie mają różne wartości.

A kto z osób popierających Annę cokolwiek "ugrał"?(Poza jej ojcem oczywiście, który otrzymał sporo ziem, pieniędzy i tytułów za sprawą Anny - a wszystko to stracił zaraz po jej egzekucji). Ci którzy Annie sprzyjali (jej brat i 4 pozostałych panów z Prywatnej Komnaty) skończyli jako jej domeniemani kochankowie na szafocie. No to rzeczywiście, ugrali  A Cromwell i Cranmer to byli mężczyzźni którzy swoje sukcesy zawdzięczali tylko i wyłącznie Henrykowi oraz własnym umiejętnościom. Anna nie miała tutaj nic do rzeczy.

Anne Boleyn said:

 

Ale jeśli już analizować prostych ludzi – po jednej stronie mają ukochaną królową, po drugiej ukochanego króla. Królowa nie ma specjalnie władzy, natomiast król może kazać ich powiesić. Wystraczy sam instynkt samozachowawczy, żeby popierać Annę. A, że wyszła za żonatego mężczyznę – w tamtych czasach na porządku dziennym było anulowanie małżeństw przy braku potomka. A skoro okazało się, że to nie papież jest głową kościoła, a król – to czy można podważyć opinię władcy świeckiego i duchowego? Który wyrwał poddanych ze szponów papieża? (No gospodarczo to był bardzo dobry zabieg…) Groziła śmiercią… na dworze liczyła się polityka, a nie groziła śmiercią pani X., mieszkającej na zadupiu Y. To samo tyczy się trzeciego punktu. A ostatnie… można to nazwać byciem zarozumiałym, a można pewnym siebie. Zależy czy dla kogoś to zaleta czy wada.

Jeżeli już operujemy epitetami, to naprawdę tępym trzeba było być żeby

popierać taką osobę jak Anna która – bądźmy szczerzy – naprawdę niewiele

sobą reprezentowała.

Z pewnością więcej niż przeukochana Jane Seymour ;) Wszystko zależy jakie cechy uznaje się za zalety. Anna miała charakter, była ambitna, potrafiła dopiąc swego. Udowodniła, że nie ma rzeczy niemożliwych i można wiele osiągnąć jeśli się tego chce, a przy tym była inteligentna i bystra. Ale to trzeba cenić takie właśnie cechy,a nie słodkość i uległość. Albo jak w przypadku Katarzyny tępy upór w przegranej sprawie (dla porównania taka Anna Kliwijska dużo lepiej wyszła na rozwodzie) i niesamowitą pobożność.

 

 

Henryk nie był 'ukochanym królem' – w pewnym
momencie ludzie zauważyli że Henryk był po prostu nieobliczalny i lepiej go nie
denerwować. Katarzyna nie miała władzy jako takiej, ale była zagraniczną
księżniczką i była w ten sposób jej interesy były w pewnym stopniu chronione.

Instynkt samozachowawczy? Anna sama takiego
instynktu nie posiadała, bo nie wiedziała kiedy ma się odzywać a kiedy milczec
- ciągle pouczanie króla któremu Anna się już nudziła i nie mogła urodzić syna
to nie jest objaw inteligencji lecz głupoty. Właśnie to co się rzuca w oczy
podczas analizy źródeł to brak instynktu samozachowawczego u Anny.

98  %
dworu popierało Katarzynę i jej sprawę, reszta popierała Annę. Czy to znaczy że
większość dworu nie posiadała instynktu samozachowawczego?

W  przypadku Henryka nie chodziło o sam fakt
anulowania małzeństwa tylko o fakt pojęcia za żonę 1) własnej poddanej 2)
siostry jego kochank i 3) kobiety bardzo niskiej stanem. To się nie godziło
żeby odstawić księżniczke krwi, w dodatku zagraniczną dla kobiety która łączyła
w sobie trzy wyżej wymienione punkty. Zatrzymajmy się na chwilę przy punkcie
drugim – to właśnie budziło na dworze powszechną odrazę i niezadowolenie
ponieważ Henryk zasłaniał się sumieniem bo poślubił wdowę po bracie i choć
Katarzyna zaklinała się że małżenstwo z Arturem nie zostało skonsumowane, to
jednak Henryk wierzył że było i że pomiędzy nim a Katarzyną istniało zabronione
pokrewienstwo (wtedy ludzie wierzyli że sypiając z daną osobą stajesz się także
siostrą jej siostry, bratem jego brata itp.). Tymczasem pomiędzy Henrykiem a
Anną istniało identyczne pokrewieństwo które powstało na skutek romansu Henryka
z Marią, Anny siostrą. Ludzie to widzieli i dla nich było to obrzydliwe że król
z jednej strony walczy o unieważnienie małzeństwa z kobietą która rzekomo
sypiała z jego bratem, na rzecz zawarcia małzeństwa z kobietą z której siostrą
sypiał.

Oto chodzi właśnie , że Henryk nie chciał się
wyrywać ze szponów papiestwa – on do końca życia pozostał katolikiem. Henryk
szukał legalnych sposobów na unieważnienie małzeństwa – chciał dyspensę od
papieża, po slubie walczył o uznanie papieża ale że Anna była już w ciąży to
Henryk musiał sam sobie poradzić z bałaganem który stworzył.

Nie wiem skąd się bierze pogląd że jak się nie jest w 'drużynie Anny Boleyn' to się jest w 'drużynie' Jane Seymour czy Katarzyny Aragońskiej.

W przypadku rozwodu Henryka nie chodziło o sam rozwód – gdyby król wysunął propozycję małzeństwa z kolejną zagraniczną księżniczką czy księżną, to podejrzewam że papież bardzo szybko by takiego rozwodu udzielił. Tu chodziło o to co napisałam powyżej – król chciał ożenić się z nisko urodzoną poddaną, z której siostrą wcześniej sypiał a może nawet i był ojcem jej dzieci.

Skoro już jesteśmy przy Jane Seymour – to szczerze sądzę że w pewnych sytuacjach milczenie jest złotem bo nie sztuką jest bez opamiętania kłapać jęzorem i sobie robić wrogów z tego powodu.

Anne Boleyn said:  

Albo była już za stara by mu dać syna i musiał znaleźć sobie młodszą… przecież nie ściął by Anny, gdyby ta urodziła chłopca;)

W każdym razie – ktoś by popierał Katarzynę i ma takie prawo, ja popierałabym Annę. Była moim zdaniem zdecydowanie ciekawszą osobowością i zaimponowałaby mi jej ambicja i… impertynencja :) Lubię jak ktoś łamie konwenanse i nie ma dla niego takiej przeszkody, której by nie pokonał by zdobyć swój cel.

---

Uwielbiam postaci historyczne które łamały konwenanse, lecz w przypadku Anny Boleyn to nie konwenanse nagminnie łamano lecz prawo. A to już jest ogromny problem kiedy król – który powinien stać na straży prawa – to prawo łamie. Bo rozwód Henryka z Katarzyną i małzeństwo z Anną nie zostały przeprowadzone legalnie pod żadnym względem. Jeżeli już Henryk zerwał z papiestwem, to okej, mógł zerwać byle tylko drugie małzeństwa zawrzeć legalnie według reguł nowego prawa. A tutaj co – Henryk najpierw poślubił Annę (która była już w ciąży, i widać że bardzo im się spieszyło żeby syn się urodził jako legalny następca tronu, więc Henryk tego nie robił dla Anny tylko dla jej dziecka), a dopiero kilka miesięcy później anulował małzeństwo z Katarzyną i zerwał z kościołem katolickim. Gdzie tu logika?

Kiedy w grę wchodzi łamanie prawa, ludzie robią się nerwowi. A jak to prawo łamie król to jest już bardzo źle. Bigamia i koronowanie ciężarnej kochanki to dopiero skandal.