Najnowsza książka o wszystkich żonach Henryka VIII (2004 rok; poprzednia, A. Fraser w 1992), pokazuje w innym świetle w szczególności Katarzynę Aragońskiej, lecz Starkey jest wyjątkowo obiektywny i wszystko, o czym mówi ma podłoże w faktach. Wielokrotnie cytuje różne listy, np. Katarzyny do ojca, Henryka do Anny, itd. Książka napisana przystępnie, ciekawym i łatwym do zrozumienia językiem, a – co najważniejsze – autor wyraźnie skupia się na żonach Henryka, a nie na np. Elżbiecie Blount, o której było dużo powiedziane w książce Fraser, a więc z łatwością idzie czytanie. Poza tym, wspaniale fotografie, zakochałem się w nich! Książkę jak najbardziej polecam, bo jest ciekawa, jednak tylko tym osobom, które wiedzą co nieco o Tudorach, bo – nie wspomnienie o Blount – jest zaletą, ale też i wadą dla osób, które nie znają Henryka i okresu po wojnie dwóch róż. Co Wy sądzicie o dziele Starkeya?

Arega, masz rację, jest świetna! Ja jestem na Annie, choć żałuję, że Starkey krótko opisał jej pochodzenie, którego byłem tak bardzo ciekaw (choć wiedziałem co nieco od Fraser). Jeżeli chodzi o Fraser – cóż, nie podobała mi się. ; D

I Starkey podaje datę narodzin Anny jako 1501 rok, choć na obrazie jest 1504-1536. xD

Nie jestem jeszcze na Seymour, obecnie na Annie Boleyn i to początku (brak czasu, a z chęcią czytałbym od początku do końca), ale nie dziwię mu się – Jane nie jest ciekawa, ja jej np. nienawidzę za to, że po części była winna śmierci Anny.

No właśnie, to było tylko zauroczenie, nie miłość. Starkey ma rację, Jane dobrze wiedziała, że ona jest (przez współudział chociażby) winną śmierci Anny i – jak Starkey napisał przy Katarzynie Aragońskiej – prześladowczyni stała się ofiarą lekarzy i niedopilnowania. I umarła. W takim bądź razie, nie mogę doczekać się przeczytania o Seymour. ; DD Mam nadzieję, że jutro będę miał za sobą Annę (ją uwielbiam, więc i czytanie idzie szybko) i się wezmę za bladolicę.

Zgadzam się, aczkolwiek według Henryka Jane umarła śmiercią męczeńską – przecież tak samo zmarła jego ukochana matka, Elżbieta York! Kochał ją, podobnie jak swą trzecią żonę – wydała na świat syna, mającego w przyszłości zostać królem. Jane była maionetką w rękach silniejszych, taka prawda…

Widzieliśmy to nawet w serialu, w chwili, gdy lekarze poinformowali Henryka o stanie swojej żony. Według mnie, nie ma w tym nic, a to nic dziwnego. Henio nie miał być królem, a biskupem, wychowywany był więc przez swą matkę i faworyzowany i przez nią, i przez siostry.

O, to Sylwia, będzie ciekawe! ; )) Już mogę powiedzieć, ba, zagwarantować. Według mnie, Henryk tak naprawdę w swoim życiu kochał matkę, gdyż ona odwzajemniała jego uczucie, pozwala mu na niemal wszystko i umarła – jak szybko się okazało – heroicznie. Był przez nią faworyzowany, dlatego też to o matce myślał, nie o Henryku VII.

Niesamowita książka. Chyba najlepsza o epoce Tudorów jaką czytałam. Tam są wszystkie, nawet najmniejsze szczególiki. Starkey się strasznie nad nią napracował.