Szkoda że nie ma po polsku! Chętnie bym przeczytała, brzmi interesująco

Czytałam kilka miesięcy temu i w 100% podzielam zdanie Sylwii. Naprawdę warto przeczytać, tymbardziej że na rynku nie ma tak wiele dostepnych pozycji na temat akurat tych trzech kobiet. Książka napisana jest naprawdę łatwym językiem i jeśli ktoś nie miał większych problemów z angielskim w liceum, to i tutaj da radę po kilku stronach książka wciągnie a i czytanie po angielsku wyda się nietrudne, tylko nie wolno się zbyt szybko poddawać Good luck!!

SPOILER:

Wg mnie Gregory przedstawiła Jane jako zwykłego, naiwnego pionka w rękach Norfolka i faktycznie to on był najczarniejszym charakterem. Ta scena o której piszesz faktycznie była przejmująca, w ogóle sie nie domyślałam że Norfolk tak wystawi Jane do wiatru. Szaleństwo Jane myślę było kontrolowane i odebrałam to tak że ona udawała wariatkę z premedytacją w nadziei że wariatce głowy nie utną…

Najbardziej jednak podobały mi się fragmenty kiedy Katarzyna była już oskarżona i uwięziona. Gregory pisała tak sugestywnie że po prostu czułam emocje Katarzyny, paniczny strach pomieszany z nadzieją na wybaczenie, że wszytsko skończy  się dobrze, jej miłość do Culpeppera. I gdybym z góry nie wiedziała jak to się skończy, to sama miałabym nadzieję na happy end. Nie wiem jak Ty, ale ja do tej pory nigdy się nawet nie zastanwiałam nad jej postacią, ot przeczytało się w podręczniku do historii parę zdań, że 5 żona, młodziutka, ścięta za cudzołóstwo (w dodatku udowodnione, a nie jak w przypadku Anny, gdzie tyle niewiadomych) i tyle. Nic ciekawego. w "Dziedzictwie" Katarzyna wzbudziła moją ogromną sympatię i litość jako to naiwne, głupiutkie dziewczątko.

Dobra wiadomość dla osób, które chciały przeczytać tę książkę po polsku Jest wydana pod tytułem "Dwie Królowe". Kiedy zobaczyłam tytuł pomyślałam że to będzie pewnie "The Other Queen", jakoś bardziej by mi pasowało, no ale każdy inaczej sobie tłumaczy, ja bym została przy tytule dziedzictwo boleynów. Tak czy siak polecam, przynajmniej w ang wersji książkę czyta się bardzo dobrze.

Natychmiast kupilam 'Dwie królowe'.

Natomiast dalej męcze się z 'Czerwoną królową' i nie potrafię się 'domęczyć'. Słaba ksiązka jak dla mnie, niestety :/ a wam jak się podobala?

Post edited 2:08 pm – December 28, 2011 by Scarlett

Dzisiaj skończyłam 'Dwie Królowe'. Świetna książka! Co prawda nie przebiła moich dwóch ulubionych ksiązek od Gregory (Wieczna Księżniczka, Biała Królowa), ale była dobra. Autorka świetnie przedstawiła osobowość, charakter, psychikę tych trzech kobiet. Annę Kliwijską zawsze lubiłam, a po przeczytaniu książki moja sympatia do niej jeszcze bardziej wzrosła. Katarzyna Howard została przedstawiona dokładnie tak jak ją sobie wyobrażałam. Natomiast Jane Boleyn, której postać chyba najbardziej mnie ciekawiła, nie wzbudziła we mnie pozytywnych uczyć. Moim zdaniem lady Rochford nigdy nie była w pełni zdrowa psychicznie, przynajmniej ja tak ją odebrałam.Oczywiście zgadzam się z tym, że była tylko pionkiem Norfolka, i to właśnie Tomasz Howard był prawdziwym czarnym charakterem, człowiekiem pozbawionym zasad, z resztą nie podejrzewałam, że postapi z lady Rochford tak okrutnie. Nie mniej jednak nie polubiłam Jane, jak dla mnie była bardzo dwulicowa. Ta scena o której pisałyście, kiedy Jane klękała przed Norfolkiem była bardzo poruszająca. Tak samo z resztą jak przewiezienie Katarzyny do Tower. A Henryk pod koniec życia był obrzydliwy. Ale ogółem bardzo polecam 'Dziedzictwo Boleynów'! 

książkę skończyłam już dawno, ale nie miałam czasu nic skrobnąć 

a zatem: zestawienie trzech kobiet to był, moim zdaniem, strzał w

dzisiątkę. bardzo polubiłam postać Anny Kliwijskiej i też wydaje mi się

że wszystkiemu winne było pierwsze spotkanie. niezwykła kobieta

jak na tamte czasy – rozwódka, która poradziła sobie sama i ze swojego

upokorzenia uczyniła atut i potrafiła życ w miarę niezależnie (mimo tego,

że wciąż była na utrzymaniu Henryka).

postać Jane…. z jednej strony  marionetka w rękach Norfolka, ale z

drugiej – przebiegła żmija  ambitan do granic możliwości i to ją

zgubiło.

i Katarzyna! nareszcie ktoś przedstawił ją taką jaką była – jako

rozpuszczonego dzieciaka. we wszystkich filmach widzimy ją jako

dojrzała kobietę, która sama wybrała sobie obrzydliwego dziada

na męża, co dla mnie jest bzdurą i przekłamaniem. strasznie mi jej

żal – przez męskie ambicje musiała umrzeć.

i taka refleksja na koniec: nie chałabym być kobietą w tamtych czasach!