Chciałbym się zapytać co sądzicie na temat stosunku Henryka VIII do swych poddanych (nie tylko do kobiet w szczególności). Ja sądzę że Henryk był typem raptusa, szedł przez życie zdobywając to co chciał zdobyć, gdy zaś napotykał na swej drodze przeszkodę, po prostu ją niszczył. Nie uznawał porażek, z ciężkim trudem przychodziła mu zgoda na jakikolwiek kompromis, musiało być tylko tak jak on chciał.

Uważam że kobiety traktował jako żywe "inkubatory" do rodzenia synów. Choć oczywiście zrozumiałym jest dlaczego kwestia męskiego potomka była tak ważna i dlaczego król często "wymieniał" połowice.

Śmierć Anny Boleyn była wynikiem zawziętego pragnienia króla Henryka
VIII do posiadania męskiego potomka (miał już dwie córki – Marię z
pierwszą żoną Katarzyną Aragońską, i Elżbietę z Anną Boleyn), zaś obie
królowe zawsze rodziły martwych chłopców. Król pragnął mieć syna głównie
dlatego by dynastia Tudorów (założona przez jego ojca Henryka VII),
przetrwała. Henryk VII zdobył koronę zwyciężając w bitwie pod Bosworth w
1485r., w czasie toczącej się Wojny Dwóch Róż (trwała w latach
1455-1485). Pokonał w niej krwawego Ryszarda III z rodu Yorków (odnoga
Plantagenetów), króla w latach 1483 – 1485. Henryk VIII wstąpił na tron w
1509r, po śmierci ojca w wieku prawie osiemnastu lat.

Syn był niezbędny, bowiem pamiętano jak Tudorowie zdobyli koronę,
panowanie zaś kobiety byłoby końcem dynastii. Poza tym istniało
zagrożenie uzależnienia Anglii poprzez małżeństwo córek Henryka VIII z
innym europejskim domem (np. Walezjuszami [Królestwo Francji], czy
Habsburgami [Austria, Czechy, część Węgier, Hiszpania, poł. Włochy,
Mediolan, od 1580r. również Portugalia, oraz dziedziczny tytuł cesarza
Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego] – dwoma z trzech
największych w owym czasie dynastii Europy – trzecią byli Jagiellonowie
[Królestwo Polski, Wielkie Księstwo Litewskie – później Rzeczpospolita
Obojga Narodów, oraz Królestwo Czech i Królestwo Węgier.

http://www.youtube.com/watch?v…..r_embedded

Post edited 10:43 pm – February 19, 2012 by krynolina

Henryk to skomplikowana i złożona postać (ale dzięki temu taka ciekawa!)

W jego charakterze najgorsze było to jak okrutny  potrafił być dla ludzi, których kochał, cenił, którzy byli jego przyjaciółmi:

-żony – żadnej z nich małżeństwo z Henrykiem nie przyniosło wiele szczęścia, wszyscy znamy ich historie

-Wolsey, More, Cromwell -służyli Henrykowi wiernie, doradzali, Cromwell i Wolsey wykonywali za niego większość uciążliwych obowiązków, podczas gdy on się bawił. Zarzucił im zdradę, dwóch rozkazał ściąć, przyspieszył smierć Wolseya.

-córki- na przemian wydziedziczane i przywracane do łask. Bały się, ze pewnego dnia    ich własny ojciec może przysłać im wyrok śmierci. Henryk traktował dzieci jeszcze gorzej niż żony

Odnośnie religii- moim zdaniem Henrykowi chodziło przede wszystkim o to, by nikt oprócz Boga nie stał ponad nim. Początkowo interesowały go sprawy dogmatów, sakramentów, lecz później zostawił je teologom. Nie potrafił znieśc tego, że biskupi i kardynałowie (którzy obejmowali równiez wiele świeckich urzędów) sa winni posłuszeństwo przede wszystkim papieżowi, który może zezwolić jego poddanym na bunt, który moze decydować o jego rozwodzie, który zabiera Anglii dziesięcinę. Nadużycia kleru, sprawa Anny, nowi zwolennicy reformacji w jego otoczeniu (Cromwell) i jego własna przekora i upór, to wszystko dodatkowo popychało Henryka ku zmianom.

 Henryk miał szanse stać się umiłowanym królem, niestety w historii zapisał się jako krwawy tyran. Szkoda. Moim zdaniem przyczyna tkwi w tym, że kazdy wyrok smierci pociągał ze soba nastepny, jeszcze gorszy – zaczęło sie od pojedynczych wyroków na Buckingham'a, More'a Fisher'a, potem  były zbiorowe na Annę i jej ,,kochanków'', aż doszło do krwawej rozprawy z uczestnikami Pielgrzymki Łaski.

postawa Anny mnie nie dziwi. kiedy zaczęła się 'wielka sprawa' Henryk był młodym, przystojnym mężczyzną i nie uchodził jeszcze wtedy za 'krwawego tyana'. Henrykowi zależało nie tyle na dziewictwie Anny co na synu. Anna była młoda i wydawało się oczywistym, że urodzi synów (właściwie nic prostszego, prawad? to najnaturalniejsza rzez na świecie – rodzić dzieci). skoro Henryk dla Anny zaczął całą historię z rozwodem to dlaczego ona nie miałaby przyjąć oświadczyć i korony? zdaje się, że nikt Henryka nie zmuszał do odprawienia Katarzyny. gdyby nie chciał to by tego nie zrobił, a  Anna w końcu by uległa, bo bycie królewską nałożnicą też dawało niemałe profity.

a to, ze Anna była cwana to już inna sprawa. jak się powiedziało 'A' trzeba było powiedzieć 'B'

mnie dziwi postawa 4 kolejnych żon Henryka, z Jane na czele. ja przed takim absztyfikantem uciekałabym aż by się kurzyło. ale tutaj dochodzi kwestia ambicji i prestiżu rodzin….

Post edited 12:07 pm – February 21, 2012 by LUKAS

Ale celem Anny nie było czekanie aż król znajdzie sobie nową nałożnicę, ona chciała wykorzystać swe wdzięki by podnieśćpozycję swoją i swojej rodziny, wiedziała co robi i była pewna swego, odmawiając królowi stosunków – jeszcze bardziej go do siebie zbliżała.

Można nawet pokusić się o stwierdzenie że to co robiła Anna było na swój sposób rodzajem prostytucji – "oddam ci swe wiano, a nawet dam ci syna (to było najważniejsze), jeśli ty wywyższysz mnie z pośród wszystkich kobiet, i uczynisz mnie swą żoną". A ponieważ król był na "zabój" zakochany ugrała to czego pragnęła.

Któż jednak mógł przewidzieć że nie będzie mogła dać Henrykowi zdrowego następcy tronu. To dla niego musiało być bardzo podejrzane – "jak to się stało że tak łatwo wymusiłaś na mnie rozwód z Katarzyną, obiecałaś urodzić mi syna, dałem ci wszystko czego pragnęłaś – a czym ty mi się odpłacasz?". Mógł dojść do wniosku że Anna stosowała czary by go uwieść.

Anna zaś też miała problem, bowiem zapewne nie spodziewała się że tak zaborczo pokocha króla (co jeszcze bardziej go od niej odrzucało).

Pozdrawiam.

Post edited 11:41 pm – February 21, 2012 by LUKAS

To są oczywiście moje własne cytaty, wyobrażam sobie co czuł Henryk gdy dowiedział się o "zdradzie" Anny. To musiał być dla niego wielki cios, ukochana kobieta którą on wywyższył, nie tylko nie dała mu upragnionego następcy tronu, lecz również okazała się być zwykłą…?

Tak przynajmniej to sobie wyobrażam.

Przepraszam jeśli ktokolwiek poczuł się tym "dotknięty".

Post edited 11:45 am – February 22, 2012 by LUKAS

Dlaczego z "dumą". Zrobił to co zrobić musiał w tej sytuacji – skazał na śmierć wszystkich "podejrzanych" i samą "winowajczynię", czy mógł uczynić coś jeszcze?

Co do Anny to uważam że nie posiadała zmysłu politycznego w przeciwieństwie do Katarzyny Aragońskiej. Anna dobrze wiedziała że nie ma żadnego poparcia w Europie, że jest tam określana "królewską nałożnicą" lub "królewską dziewką", a mimo to skutecznie potrafiła zrażać do siebie jedynych sojuszników którzy niegdyś wynieśli ją na tron.

Anna była bardzo pewna siebie, zapewne liczyła że urodzi królowi syna – jedyną "polisę" ubezpieczeniową dającą jej względne bezpieczeństwo. Nie spodziewała się że los będzie dla niej tak "niesprawiedliwy". Syn byłby gwarantem nie tylko bezpieczeństwa, lecz także i pozycji Anny (choć oczywiście zapewne Henryk nie przestałby się oglądać za młodszymi i piękniejszymi on niej), lecz jej status byłby wówczas nie do "ruszenia".

Sama doskonale wiedziała jak "obaliła" Katarzynę, mimo iż była to niezwykle inteligentna, wykrztałcona kobieta, mająca poparcie zarówno cesarza rzymskiego jak i papieża. Jej jedyną winą była niemożność dania królowi syna (a syn jak wcześniej pisałem był "niezbędny" nie tylko by nie uniezależniać się od obcych dworów, lecz przede wszystkim by kontynuować reformę religijną. Panowanie kobiety, szczególnie Marii, byłoby jej końcem. Jak ważne było uniezależnienie Anglii świadczy iż królowa Elżbieta I nigdy nie wyszła za mąż, mówi się również że pozostała królową-dziewicą).

Anna zaś nie posiadała praktycznie żadnych sojuszników, prócz tych skupionych w kręgach reformacji, z lordem Cromwellem na czele, a mimo to potrafiła ich sobie zrazić. Jej jedynym prawem do tronu była miłość króla do niej, wiedziała że jeśli ją utraci – marnie skończy, a jej miejsce zajmie inna. Obalając Katarzynę otworzyła "puszkę Pandory", której nie potrafiła zamknąć.

Konflikt Anny z lordem Cromwellem z serialu:

http://youtu.be/YkNC1XWnk-g

Pozdrawiam.

Post edited 1:56 am – February 23, 2012 by LUKAS

Jestem pod wrażeniem twej wiedzy na temat czasów panowania w Anglii dynastii Tudorów – Sylwio, ja sam mniej zajmuję się całym okresem renesansu, skupiam się głównie na czasach starożytnych (szczególnie okres panowania w Egipcie XVIII dynastii, z uwzględnieniem rządów i kampanii Mencheperre Tot-mesa III oraz jego następców – głównie jego syna Acheperure Amenhotepa II. Także klasyczny okres Hellady od ok. 500r. p.n.e. do śmierci ostatniej przedstawicielki dynastii grecko-macedońskiej Kleopatry VII Filopator – 30r. p.n.e. Także okres po "wojnach medyjskich", czasy pentakontetii i II wojny peloponeskiej 479-404r. p.n.e. Rzym republikański – wojny z samnitami, wojna z Pyrrusem epirskim o Tarent 280-275r. p.n.e. – słynne "podtarcie się" jednego z mieszkańców Tarentu, rąbkiem togi rzymskiego senatora po wykonaniu czynności fizjologiczneg, tamten odpowiedział "Zmyjesz to własną krwią". Najazd Hannibala 218-201 p.n.e.,problemy gospodarcze Italii po zakończeniu II wojny punickiej 201r. p.n.e., trwające aż do czasów "rewolucji grakchańskiej" 133-121r. p.n.e., choć nigdy nie rozwiązane do końca. Czasy Gajusza Mariusza – pogromcę Cymbrów i Teutonów 102-101r. p.n.e., jego póżniejszego wroga i "wychowanka" Lucjusza Korneliusza Sullę, czasy Pompejusza Wielkiego i Gajusza Juliusza Cezara. Mojego ulubionego władcy Oktawiana Augusta – twórcy Pryncypatu, wreszcie dynastie Julijsko-Klaudyjska, Flawiuszów, Antoninów, Sewerów, czasy cesarzy wojskowych i wreszcie okres Dominatu, stworzony przez Dioklecjana 293 r.

Poza tym szczególnie ulubionym mym okresem historycznym jest epoka napoleońska – jestem napoleonistą jak również dwudziestolecie międzywojenne – i przede wszystkim piłsudczykiem. Wybitnie rozpisałem się jednak nie na temat.

Co do Henryka to sądzę że królem można było łatwo pokierować wówczas gdy on sam dochodził do wniosku że coś z owym "delikwentem" jest nie tak. Jeśli uznał że jego ludzie nie wykonują poleceń tak jak on sam by sobie tego życzył, wówczas łatwo tracił do nich cierpliwość. Tak kończyli Wolsey, Morus, Cromwell, tak skończyła Anna Boleyn, która nie potrafiła dać królowi najważniejsze rzeczy której on pragnął – syna.

Co zaś się tyczy Anny do zastanawiam się dlaczego nie wystarczało jej samo dzielenie łoża z królem, dlaczego potrzebowała do tego tytułu, korony, pozycji. Swoją drogą tak się czasem zastanawiam jak niewiele zmieniły się kobiety od tamtych czasów. Najpierw ty daj, potem "może" coś dostaniesz, nic dziwnego że Anna skończyła tak jak skończyła – ale może się mylę, to jest tylko moje prywatne zdanie.

Na koniec małe co nieci prezentujące epokę którą "umiłowałem":

http://www.youtube.com/watch?v…..nS_Z2kLLFo

http://www.youtube.com/watch?v…..re=related

Pozdrawiam.

Post edited 12:34 pm – February 24, 2012 by LUKAS

Nie twierdzę że wszystkie kobiety są takie, jednak jest ich znaczna większość

Zawsze jednak uważałem że to one są "najwspanialszym kwiatem" tej ziemi. Mniejsza jednak o to.

Henryk NA PEWNO był przekonany o winie Anny. Dlaczego tak uważam? Był człowiekiem którego było bardzo łatwo przekonać do winy tego na kogo padło podejrzenie, oraz gdy tylko on sam uznał że są ku temu poszlaki. Wystarczyło tylko królewskie "zawachanie" co do wierności czy to swych ministrów czy żon, a efekt śnieżnej kuli potoczył się już własnym rytmem.

Króla wówczas było bardzo łatwo przekonać do winy tego którego "frakcje" dworskie postanowiły się pozbyć.

Anna Była ofiarą, jednak trzeba powiedzieć uczciwie ofiarą na własne życzenie, gdyby bowiem przyjęła królewską propozycję zostania jego kochanką, wówczas nawet gdyby z czasem zapał króla do niej wygasł, mogłaby wyjść za mąż (może nawet król sam by jej wybrał małżonka – by zabezpieczyć jej byt). Ona jednak "poszła na całość" i przegrała – nie potrafiła dać królowi jedynej rzeczy której on sam zdobyć nie mógł, a skoro tak – przestała być mu już potrzebna (choć zapewne Henryk kochał Annę do samego końca, a jego "fascynacja" lady Jane Seymour, mogła być przejściowa, wszystko zależało jednak od Anny – ona zamiast króla przyciągać do siebie – robiła wszystko by go oddalać – jej wybuchy zazdrości są tego przykładem).

Pozdrawiam