Za dużo niewiadomych i dziwnych wydarzeń. On miał żonę, która o dziwo zmarła bardzo dziwną śmiercią. Elżbieta? Plotkowano o tym, iż on był jej faworytem, ba, jest nawet film, w którym przedstawiona jest hipoteza, jakoby mieli oni wspólnego syna – Artura.

Teraz tytułu dokladnie nie pamiętam…Wiem, że w tym filmie została przedstawiona teza, jakoby Artur mógł być ich wspólnym synem, w co ja osobiście nie wierzę, bo, co innego jak mężczyzna ma nieślublne dziecko, a co innego jak kobieta – na pewno pojawiłyby się spekulacje, później musiałaby się tego dziecka pozbyć…Śmiała teza.

Elżbieta raczej na pewno kochała Dudleya, i to przez całe życie, jeszcze od czasów ich wspólnego pobytu w Tower za panowania Marii. A ponieważ Dudley stał się bardzo ambitny, Elżbieta i Cecil musieli się go jakoś pozbyć – dla dobra królestwa. A przynajmniej tak twierdzi Philippa Gregory ;) Co do Dudleya – czy było to uczucie, czy wyrachowanie, tego stwierdzić nie mogę.

Post edited 5:42 pm – July 14, 2011 by krynolina

O romans bym ich nie posądziła – Elżbieta miała za dużo do stracenie, na pewno nie pozwoliłaby sobie na takie ryzyko.  Nawet gdy królowa nadając Dudleyowi tytuł hrabiego Leicester pieszczotliwie połaskotała go po karku wszyscy byli bardzo oburzeni. Tego, co było między Elżbieta a jej faworytem nie nazwałabym miłością. Byli na pewno przyjaciółmi i to bardzo bliskimi, świetnie się rozumieli i znakomicie se czuli we własnym towarzystwie. Dudley nie ożeniłby się z Lettice Knyols ryzykując gniew Królowej ( spowodowany raczej urażona królewską dumą niż  zazdrością o inną kobietę ) gdyby kochał Elzbietę. Ona była niesamowicie próżna, żądna komplementów i podziwu  potrzebawała kompana, doradcy i komuś, komu mogłaby ufać, a on wiedział o korzyściach jakie może uzyskać (choć jak napisałam na pewno lubił Elżbietę). Czesto flirtowali ze soba, ale była to raczej forma hmm… rozrywki niz zalotów.

Wydaje mi się, że czuła jednak do niego coś więcej. Gdy wiosną 1562
roku zachorowała na ospę i jej stan groził śmiercią, myślała przede
wszystkim o Anglii i o Dudleyu. Wciąż jeszcze niepewna, czy przeżyje,
wyrażała pragnienie, by jej krajem zajął się jedyny człowiek, którego
darzyła bezwględnym zaufaniem. Prosiła Radę, by mianowała Dudleya
Protektorem. Wyznała, że zawsze go kochała, lecz klęła się przed Bogiem,
że łączące ich stosunki zawsze pozostawały w granicach przyzwoitości.

Kilka lat później powiedziała, że jeśli kiedykolwiek miałaby
wyjść za mąż, to decyzję podejmie jako królowa, a nie jako Elżbieta. Ale gdyby
nawet Dudley nie był tak znienawidzony i nie budził wielkiej zazdrości,
tragedia Amy Robsart za bardzo obciążała jego reputację w oczach Anglików, by
Elżbieta mogła sobie pozwolić na takie małżeństwo.

Z drugiej strony latem 1569 roku królowa głośno powtarzała,
że żałuje czasu, który straciła na Dudleya ;) „Podobnego zdania jest każdy
wierny poddany” pisał jej doradca Cecil.