Właśnie, nie wiedziałam jak zatytuować ten wątek, ale generalnie chodzi mi o to ; jaka była Anna Boleyn to wszyscy wiemy ; ambitna, ładna, miała temperament i charakter. Ale, wlaśnie ten jej charakter albo raczej 'charakterek' budzi u mnie pytanie ; czy polubiłabym Annę jako osobę? Ja nie mówię tutaj o uprzedzeniach bo większość ludzi postrzegało ją jako 'tę drugą' która była 'wielką nierządnicą' i odebrała Katarzynie Aragonskiej tytuł i męża, ale… czy polubiłabym Annę jako Annę, z jej zaletami i wadami, czy też może raczej nie? Anna była temperamentna, chwilami ostra i wulgarna. Dumna. Lubiła postawić na swoim, chyba nawet lubiła się kłócić. Popatrzmy jak traktowała Marię Tudor (nie mówię że Maria była bez winy bo mogła poddać się woli ojca) ; kazała ją targać za uszy i bić po twarzy! Śmiała się z Henryka przy ludziach ale poza jego plecami, mówiąc że jest niezdolny do zapokojenia kobiety. Lubiła demonstrować swoją władzę. Oczywiscie każdy z nas ma swoje wady i zalety nikt nie jest aniołem, ale jednak ja nie byłabym zdolna wydawać rozkazy aby bić dziecko (Marię) czy śmiać się z osobistych problemów króla.

Co sądzicie?

Ja też myślę podobnie. Ambicji Annie Boleyn nie mozna odmówić, dążyła do celu i udało jej się zdobyła króla..ale zdawała sobie sprawę że uzanie króla które łatwo zyskała tak samo łatwo może stracić. Obawiała się, że zainteresowanie Henryka wkrótce przeminie, a jesli nie urodzi mu syna może skończyć tak jak jej poprzedniczka. A w Marii zawsze czuła zagrożenie w końcu była córką króla z małżeństwa bardziej cieszącego się uznaniem ludu. Myślę jednak, że znając ją osobiście można by było poznać jej wnętrze i prawdziwe pobudki, które nią kierowały.

Co prawda nie potraię stwierdzić na 100% czy polubiłabym Annę, ale mimo wszystko wydaje mi się, że tak. Wiele z jej cech odnajduję w swoich znajomych oraz w sobie – wybuchowość (chociaż nad tym staram się panować), chęć wyrażania własnego zdania, sięganie po to, co teoretycznie jest poza zasięgiem. Zresztą Anna była jedną z tych kobiet, które cenię najbardziej – zdecydowaną, walczącą o to w co wierzy i czego chce.
Wydaje mi się też, że w głębi duszy Anna była zagubiona. Na początku uwiedzienie Henryka mogło być dla niej grą, taką jak prowadzone na francuskim dworze, ale później się w nim zakochała. I chyba właśnie te emocje, miłość i niesamowity strach przed tym, aby nie stracić Henryka i Elżbiety doprowadziły w końcu do tego, że Anna już nie była pewna co robić i jak. W pewnym momencie zabrakło jej oceny sytuacji i kogoś zaufanego, kto by ją wysłuchał i poradził.

Co do Marii – Anna była kobietą, która kierowała się silnymi emocjami, a Marii po prostu nienawidziła, bo wiedziała, że księżniczka jest dla niej największym zagrożeniem. I chociaż nie pochwalałam sposobu w jaki traktowano Marię, to jednak staram się zrozumieć przyczyny. To było po prostu starcie dwóch silnych kobiet, w którym tak naprawdę nie było zwyciężców. Anna co prawda umarła, ale Maria też słono zapłaciła za te lata walki.