Ja tekże bardzo podziwiam Anne za jej odwagę, pewność siebie i ambicje. Dla mnie osobiście jest wzorem do naśladowania, w szczególności jeżeli chodzi o mężczyzn. (Dzisiaj naszczęcie w cywilizowanym kraju nie trafisz na szafot z powodu domniemanej zdrady) Mam do niej straszny szacunek i uwielbiam ją za jej upór w dążeniu do celu. Moja ulubiona kobieca postać historyczna.

Ja cenie w Annie jej temperament, charyzmę, odwagę, umiejetność wyrażnia własnego zdania..

Anna jest postacią obok której po prostu nie można przejść obojętnie. Nie wiem jak to najlepiej opisać.. ale wystarczy przeczytać coś na jej temat, prześledzić jakiś etap jej życia i człowiek jest już z nią w pewnien sposób związany… Anna po prostu ma w sobie to coś, co sprawia że choć od jej czasów minelo już tyle lat my spotykamy sie tu i o niej rozmawiamy… i to samo "coś" wywarło takie wrażenie na Henryku.

myśle, że wszystkie małżeństwa Henryka (może oprócz tego z Katarzyną Parr) zostały zawarte z silną aprobatą rodzin narzeczonych. Królowa w rodzinie znaczyła ogromny awans społeczny nie tylko dla najliższych jej członków. Boleyn, Seymur, ksiąze Cleves, rodzina Howardów – oni doskonale wiedzieli co zyskają, a że poświęcali w pewien sposób swoje córki? no cóż, życie….

Katarzyna Aragońska po śmierci Artura byłaby w Hiszpanii tylko uciążliwą wdową, z którą nie wiadomo było co zrobić. Izabela Katolicka uchroniła ją przed ślubem ze starym Henrykiem VII, bo zdawała sobie sprawę, że i ten długo nie pożyje. ale młody Heniek – to inna kwestia. została królową i miała szansę urodzić królów.

Jane, jakbym wiedział, kim była, to mógłbym się poświęcić. ; ) Ideał i już. ;p

Dla mnie… Anna Boleyn była królową jeszcze zanim na jej głowie spoczęła

korona. Wcześniej mieniła się już tam inna… Ale całkiem niewidoczna.

Już wtedy Anna unosiła dumnie podbródek i kroczyła przed siebie budząc podziw.

Piękna i zdeterminowana. Posiadająca swoje cele i niebojąca się wprost

wyrażać swego zdania.

Niezwykle kobieca, promieniująca niespotykaną urodą i porażająca urokiem.

I chociaż czasem wydaje mi się, że łączy nas wiele wspólnych cech – ja

nigdy nie wykazałabym się odwagą (jakąkolwiek) idąc na szafot.

Przed jakże ciężkim zadaniem przyszło jej stanąć…  I jakże szlachetnie

to zadanie wykonała… Ostatnie zadanie. Pokazała, iż była królową godną

swego tytułu i statusu. Pokazała, że wśród wielu (nie oszukujmy się) wad

widniały cudowne zalety…

Za to właśnie cenię Annę Boleyn. Tak naprawdę cenię ją za to jaka była

i za to, że była… Po prostu :).

Post edited 9:12 am – April 2, 2012 by KPK

Choć i tak bardziej jestem na nie , to teraz zmiana pytania. Za co lubię Annę Boleyn?

Za to, że była odważną i hardą dziewuchą, która nie dała sobie w kaszę dmuchać i dyktowała warunki zawsze, wszędzie i każdemu.

Za to, że była zabawną łobuziarą.

Za to, że znakomicie spełniała funkcję jednoosobowej loży szyderców i paliła się do niej na każdym kroku.

Za to, że była bardziej protestancka (czy raczej reformatorska) niż Henryk.

Za to, że była urodzoną bądź wyuczoną uwodzicielką. 

Za to, że była bardziej francuska niż Francuzka, a to bardzo trudne. 

Za to, że była niepokorna i nie zamierzała być uległa.

Za to, że była w 100% niekonwencjonalna, a to dla kobiety diabelsko trudne i nigdy z tej niekonwencjonalności nie zrezygnowała, choć zapłaciła najwyższą cenę.

Za to, że igrała z ogniem na każdym kroku.

No i za to, że była znakomitą, pełną pasji lutnistką i tancerką.

Za to, że mignęła jak kometa.

I za to, że na szczęście nie była queen regnant ;)

Wszystkie cechy złe i niezłe  dawały razem piorunującą mieszankę, ale ta mieszanka czyniła ją idealnym materiałem albo na metresę władcy, albo na skandalistkę epoki (czy jedno i drugie). Zupełnie nie nadawała się na królową. Królowa nie może ciągle wszystkich zrażać, a do robienia sobie wrogów Anna miała niesłychany talent. Królowa musi mieć przynajmniej trochę rozwagi i umieć trzymać język za zębami. Anna nie miała ewidentnie pewnych ważnych umiejętności, które i wiele lat przed nią, i wiele lat po niej powinny być przymiotami małżonki władcy. Sama pchała się w kabałę i tak się to skończyło. Po prostu sama niejako ukręciła na siebie bicz. W ogromnej mierze.

Prawie nikt jej nie żałował. Wiele osób uwierzyło bardzo łatwo w jej winę. No cóż, to akurat łatwe do zrozumienia. Nie była ofiarą według mnie. To jest była, ale siebie, a zmienić się nie chciała czy nie mogła (przez dumę? wierność wobec tego obrazu siebie, jaki stworzyła albo własnej natury? bo nie umiała zrozumieć, że z ludźmi też trzeba się odpowiednio obchodzić, a nie tylko egozimem innych kłuć w oczy?). To niby godne pochwały, ale świadczy też o głupocie. Zwykłej głupocie, bo można być mądrym, a głupim. Jak najbardziej, a Anna jest tego przykładem.

Post edited 10:02 pm – April 8, 2012 by KPK

Piękna obrona, ale wręcz specjalnie napisałam tę złośliwą wyliczankę, żeby rozruszać miłe forumowe panie. Odezwała się jednak sama gospodyni.

Co do cech charakteru Anny, które przejawiały się w jej gwałtownych zachowaniach i ostrych (za ostrych i zupełnie bezczelnych) słowach, to na pewno nie powiedziałabym, że była życzliwa. Jeśli już, to … jak komu. Zachowywała się skandalicznie wobec lepiej urodzonych, co wówczas na pewno było bardzo źle odbierane i to nawet przez jej zwolenników. Właśnie za wysoko … celowała. Jako osobie liberalnej i zdecydowanie antymonarchicznej może mi się to podobać, ale ja żyję w XXI w. Jej zachowanie wobec np. Katarzyny Aragońskiej, kwestie wygłaszane wobec posłów różnych krajów i w ogóle obcokrajowców nie świadczą zupełnie o lepszej stronie jej charakteru, kulturze osobistej i nawet o przezorności. Życzyła Katarzynie śmierci, a niewiele ją przeżyła. Dlaczego niby mam jej żałować? A Katarzyna w czymś zawiniła, że tak straszny ją los spotkał, choć  była tak zaslużoną dla kraju i tak dobrą królową?

Styl bycia Anny był zupełnie nielicujący z godnością czy urzędem królowej. Tak mogła się zachowywać rozkapryszona metresa królewska. Anna jest angielskim odpowiednikiem markizy de Montespan, tylko o wiele mniej wpływowym i mniej płodnym, i na pewno mniej urodziwym. Bo uroda zgodna z ideałem epoki jest wielkim skarbem i to jest ważne, a nie nasze dzisiejsze opinie wygłaszane, gdy kogoś na żywo nie widzimy. Tamci ludzie mieli oczy i widzieli Annę z bliska – nikt się jej urodą nie zachwycał, więc na pewno urodziwa nie była. Dla nich, bo to dla nich miała być ładna, a nie dla nas. Na pewno jednak była pociągająca.

(PS: Byłby jeden dowód rzeczowy, do którego nie potrzebowalibyśmy portretu nawet. Czaszka Anny. Ale autentyczna, a nie domniemana. Czytałam XIX-wieczny opis odkrycia i tą rzekomą czaszką Anny wcale się nie zachwycano. Powiedziałabym nawet, że nie wzbudzała dreszczyka estetycznego.  Czemu mi to przyszło do głowy? Bo znam rzadkie przypadki osób historycznych, ktore badali antropolodzy i lekarze sądowi, a które wzbudzały ich autentyczny zachwyt. To były o prostu przepiękne, idealne wręcz czaszki. Gdy potem historycy sprawdzali informacje o tych osobach czy też znali je już wcześniej, to okazywało się, że urodę tych osób wyjątkowo chwalono za ich życia, chociaż przecież ideał urody się zmienił np. od XIV do XVII stulecia. Po prostu pewne osoby mają widać tak piękne rusztowanie, że nie mogły być uważane za nieurodziwe. Chyba, że miałyby np. choroby skórne albo gdyby ostro utyły, choć wtedy i tak je jeszcze chwalono).

Ewentualna działalność Anny w krzewieniu Słowa Bożego (że tak podniośle napiszę), nie świadczyła o życzliwości. Poza tym nie wiadomo wcale, czy rozwijała jakąkolwiek akcję ewangelizacyjną. Dowody są zbyt słabe, bo są to o wiele późniejsze i panegiryczne. Dla mnie jako historyczki ważne są źródła pierwotne i współczesne, a nie podejrzanego autoramentu. A pan F. za bardzo tutaj kręcił. Jedno jest pewne. Anna sprowadzała z Francji zakazaną lekturę i jakoś nie umiała działać na rzecz cofnięcia różnych królewskich zakazów w tej materii. Wydaje mi się, że nie była w stanie działać na rzecz tzw. odnowy w stylu np. Małgorzaty Nawarskiej. W końcu narzeczoną  Henryka była bardzo długo i gdyby naprawdę coś robiła, to byłoby to widać. Jako żona szybko zeszła na boczny tor, jeśli chodzi o wpływ na króla i politykę państwa. Ale wcześniej miała mnóstwo czasu i bardzo sprzyjających okoliczności. Tylko, że wtedy rozwód był ważny, a Anna widać nie umiała ku pożytkowi reformacji wykorzystać swojego stanowiska. Może to jej właśnie nie obchodziło głębiej, tylko raz na jakiś czas reagowała? Może nie miała żyłki politycznej po prostu?

Co do współżycia z Henrykiem, to wiemy, kiedy na pewno zaczęła to robić, bo mamy dowód w postaci Elżbiety i informacji o ceremoniach ślubnych (z końca 1533 i z początku 1534 r.). Co z tego, skoro OBYDWA śluby były bigamiczne? Wyraźnie mówię, że nie poczekała do legalnego ślubu, który mogła zawrzeć dopiero po anulowaniu małżeństwa Henryka, czyli zaraz przed swoją koronacją. Nic nie wiadomo o takim ślubie, a jedynie on byłby prawomocny. To jest naprawdę dziwne, bo przecież Henrykowi zależało na potomku, który powinien mieć pochodzenie czyste jak łza. Nie miał! To Elżbieta później twierdziła, że matka dała d… dopiero po ślubie, ale to nie był ważny ślub i tak, co zapomniała dodać – Henryk w pewnym momencie uznał związek z Anną za jedyny ważny, ale przecież prawo nie działa wstecz i wtedy też nie działało. Prawda jest taka, że Heniowi zaczęło się już wówczas przerwacać w głowie i pewnie stracił ostatecznie cierpliwość. Zresztą są historycy, którzy twierdzą, że Anna aż tak nie manipulowała królem seksualnie i że to właśnie Henryk koniecznie chciał się z Anną ożenić, a nie że Anna była tak dumna, że tylko ślub ją zadowalał.

Co do pochodzenia, to Anna miała nawet lepsze pochodzenie niż Henryk, ale tylko, jeśli chodzi o czystość linii, ponieważ on w swoim rodowodzie miał nieślubne paskudztwa. Skażony był zarówno po mieczu (i to po ojcu oraz babce ojczystej), jak i po kądzieli (co starano się za wszelką cenę zatrzeć). Gorszego popaprania bastardowego to ze świecą można w Anglii szukać, doprawdy.Ród Henryka to byli zresztą ledwie jacyś walijscy Tudorowie, ale wywodzący się od pomniejszych królów jednak.Zresztą nieważne, bo ojciec był królem, a matka córką króla Anglii, zaś prababka francuską królewną. Przepaść więc między Henrykiem a jego żonami (poza Katarzyną Aragońską i Anną Kliwijską) była ogromna.

Anna mimo czystego pochodzenia ślubnego była po prostu Boleynką, a Boleynowie wywodzili się z mieszczaństwa. Żadna inna żona króla nie miała takiej skazy w rodowodzie. Nie zapominajmy, że to było społeczeństwo stanowe i na takie rzeczy zwracano uwagę. Żeby zabrzmiało po staropolsku… Jak mądrze mawiano w dawnych wiekach, muł też się będzie odwoływał do pochodzenia po kądzieli (od klaczy), a nie po mieczu (od osła). Dlatego ludzi właśnie śmieszyło zadzieranie nosa Anny. Bo ona pochodziła po mieczu z rodu, który wskoczył na wyższą społecznie półkę dopiero dwa pokolenia przed królową. To naprawdę kiedyś był obciach. Dzisiaj możemy mówić o wywodzeniu się od królów, ale wtedy to tak nie działało. Każdy prawie Anglik z rodziny rycerskiej mający co najmniej "Sir" przed nazwiskiem wywodził się w jakimś minimalnym stopniu od dawnych władców. To nie świadczy o znakomitym pochodzeniu danej osoby. Anna była bogata, ustosunkowana, ale na pewno nie miała nazwiska odpowiedniego dla królewskiej małżonki (tak samo jak Elżbieta Woodville przed nią). No ale królowa nazwiska już nie ma po ślubie, bo jest "Anna regina" i tyle. Do czasu.

Anna na pewno nie miała żadnych praw do tronu Anglii, bo nie była Plantagenetką po ojcu ani córką księżniczki czy hrabianki z tego rodu. Prawa do tronu o wiele większe niż Henryk, potomek nie do końca prawych Beaufortów – z kobiet – miała jedynie Małgorzata, córka księcia Clarence (zamężna de la Pole) czyli czystej krwi Plantagenetka nie skażona bękarctwem. Anna Boleyn z dynastycznego punktu widzenia była nikim. Katarzyna Aragońska była co prawda potomkinią Plantagenetki, ale zbyt daleką – w Anglii nie uznano by jej praw do tronu (chyba, żeby zdobyła go siłą).

Czy Anna była niewinna i przezorna? Są historycy, którzy mają inne zdanie. Anna też nie zachowywała się zbyt mądrze i dawała powody do plotek. Ale i tak znaleziono by na nią haka. Możei zdawano sobie sprawę, że Anna jest wrabiana, ale to nie jej żałowano, tylko jej brata. Jego naprawdę uważano za niewinnego i na tyle inteligentnego, że mógłby się wybronić na procesie. Obstawiano to przecież i to z dużym przebiciem. Nie obronił się i też trochę poobrażał króla. Wyśmiewanie takiego włady jak Henryk, gdy jest się zaledwie Boleynem i może się zostać łatwo strąconym w przepaść nie świadczy na pewno o inteligencji – takiej prawdziwej i znajomości świata. Anna w tym celowała – w wyśmiewaniu ludzi, co do pewnego momentu podobało się królowi. Ale wiadomo, że to działa do czasu. No i miłość Henryka nie trwała wiecznie. Skończyła się po nieco ponad 7 latach, czyli dość typowo jak dzisiaj się twierdzi. Zauroczenie króla Anną dość szybko minęło po ślubie, a nienawiść też nabrzmiewała jakiś czas, zanim skazał ją na niebyt.

Post edited 3:28 pm – April 13, 2012 by KPK

No tak. Myślę jednak i potwierdzają to historycy, że za prawdziwą matkę, opiekunkęi ideał władczyni Elżbieta uważała nie biologiczną matkę, która opuściła ten swiat, gdy Bessie była maleńka, ale Katarzynę Parr, kobietę wyjątkową, ambitną, rozważną, kształcącą się przed całe życie, głęboko religijną, modelową protestantkę, regentkę, etc. 

Dzisiaj też mogę powiedzieć, że Maria w każdym innym kraju byłaby uznana za dziecko ślubne i mające bezwzględnie prawa do korony (po męskim potomku Henryka, ale ślubym!). Co nie znaczy, że w Anglii tak to działało. Jak rozumiem, najważniejsza jest decyzja króla potwierdzona przez parlament. Henryk nakazał uznawanie Anny za królwoą i Elżbiety za dziecko ślubne pod groźbą ścięcia łba, ale jednak nie zawarł nigdy naprawdę prawomocnego związku małżeńskiego z Anną PO ANULOWANIU małżeństwa z Katarzyną.OK, dla mnie Anna to konkubina, a Elżbieta dziecko nieśluubne ( chociaż sama mam tak bękarckie drzewo genealogiczne jak Henio i dla mnie to rzecz niezbyt szokująca). Ale małżeństwo z Katarzyna zostało oficjalnie anulowane, potępione, etc. To była głośna sprawa! Dlatego nadal uważam, że z prawnego (angielskiego) punktu widzenia Elżbieta przy rehabilitacji matki i drugiego  małżeństwa ojca miałaby nawet łatwiej niż Maria. Wina Elżbiety jest wielka, bo osoby znające jej matkę wymierały za jej panowania i spokojnie około roku np. 1590 mogła ogłosić, że parowie jej matkę uznali za winna zdrady stanu zupełnie bezpodstawnie – założymy się, że nie byłoby krzyków?)