Elżbieta York i Henryk VII
W tym dniu w historii, 18 stycznia 1486 r. Henryk VII i Elżbieta York zawarli związek małżeński, dając tym samym początek nowej dynastii na tronie angielskim – dynastii Tudorów. Małżeństwo połączyło dwa rody – Yorków i Lancasterów, kończąc tym samym trzydziestoletnią Wojnę Dwóch Róż.
Pomimo iż małżeństwo było zwarte wyłącznie z politycznych względów, Henryk i Elżbieta byli szczęśliwym i kochającym się małżeństwem. Doczekali się razem siedmiorga dzieci :
1. Artur, Książę Walii (20.09.1486-2.04.1502)
2. Małgorzata Tudor, Królowa Szkocjii (28.11.1489-18.10.1541)
3. Henryk VIII, Król Anglii (28.06.1491-28.01.1547)
4. Elżbieta Tudor (2.07. 1492 – 14.09.1495)
5. Maria Tudor, Królowa Francjii (28.03.1496-25.09.1533)
6. Edmund Tudor, Książę Somerset (21.02.1499-19.06.1500)
7. Katarzyna Tudor (urodziła się i zmarła 2.02.1503)
Królowa Elżbieta uchodziła za typową piękność swej epoki – miała bladą cerę, blond włosy i niebieskie oczy. Była również troskliwą i opiekuńczą żoną i matką, pozostawała jednak w cieniu swej teściowej Margaret Beaufort. Oboje Hneryk i Elżbieta pokładali nadzieję w najstarszym synu Arturze, jako przyszłym królu Anglii. Nadali mu na imię Artur na cześć legendarnego Króla Camelotu, aby unaocznić, że ich syn odbuduje potęgę Anglii. Niestety, nieoczekiwana śmierć piętnastoletniego nastepcy tronu wprawiła ich w rozpacz.
Elżbieta York zmarła w 11 lutego 1503 r. w wyniku gorączki poporodowej, 9 dni po narodzinach córki Katarzyny, która zmarła w dniu narodzin. Król Henryk VII pogrążył się w rozpaczy po śmierci ukochanej żony, rozważał jednak możliwość kolejnego małżeństwa i posiadania dzieci (jego plany obejmowały m.in. poślubienie wdowy po synu, młodej hiszpańskiej księżniczki Katarzyny Aragońskiej, lub jej siostry Joanny Kastylijskiej zwanej Szaloną).
Henryk VII zmarł 21 kwietnia 1509 r. na zamku Richmond, pozostawiając jako swego następcę Henryka VIII, który w wieku siedemnastu lat objął tron i rządził przez 38 lat.
Portret koronacyjny Elżbiety Tudor
W tym dniu w historii, 15 stycznia 1559 r. Elżbieta I Tudor została koronowana. Córka Anny Boleyn i Henryka VIII była trzecim dzieckiem króla, które wstąpiło na tron i władało samodzielnie.
Elżbieta I była ostatnim władcą z dynastii Tudorów i jedną z najlepszych Królowych w dziejach Anglii. Pomimo faktu iż była kobietą, zawsze powiadała iż ‘ma ciało kobiety, lecz serce mężczyzny’ oraz że jest ‘córką swego ojca’ przez co podkreślała swój stosunek do Henryka VIII.
Aby dowiedzieć się więcej o Elżbiecie Tudor, przeczytaj poniższe artykuły :
Anna Boleyn i jej wpływ na Elżbietę Tudor :
Katarzyna Aragońska ; zdjęcie promocyjne z serialu 'Dynastia Tudorów' (SHOWTIME)
W tym dniu w historii, 7 stycznia 1536 r., zmarła pierwsza żona Henryka VIII, a zarazem największa rywalka Anny Boleyn – Katarzyna Aragońska.
Pod koniec 1535 r. stan zdrowia Księżnej Wdowy (taki tytuł otrzymała Katarzyna od Henryka, gdy została pozbawiona tytułu królowej; po śmierci jej pierwszego męża Artura, właśnie tytuł Księżnej Wdowy jej przysługiwał) zaczął się pogarszać. Wszyscy z bliskiego otoczenia Katarzyny spodziewali się najgorszego.
Boże Narodzenie 1535 było bardzo smutnym wydarzeniem dla Królowej Katarzyny – jak donosiły źródła, ‘całkiem opadła z sił’. Podczas gdy Katarzyna Aragońska umierała, dwór królewski był przepełniony radością i zabawą – druga Królowa, Anna Boleyn, spodziewała się dziecka. Henryk VIII po raz kolejny miał nadzieję na syna.
Gdy Henryk VIII zrozumiał powagę sytuacji – Katarzyna Aragońska leżała na łożu śmierci – ugiał się i pozwolił cesarskiemu ambasadorowi Chapuysowi, oraz Marii de Salinas (najbliższej przyjaciółce i ulubionej damie dworu) na wizytę w Kimbolton. Niestety, nawet w obliczu śmierci, Henryk nie pozowolił swej córce Marii na odwiedziny umierającej matki.
List pożegnalny który napisała, a raczej podyktowała, Katarzyna, był bardzo wzruszający, przepełniony miłością do Henryka – jej męża. Katarzyna nigdy nie zgodziła się zaakceptować faktu, że ich małżeństwo jest nieważne, nie chciała też przyjąć tytułu Księżnej Wdowy, gdyż uważała że jest prawdziwą, namaszczoną i koronowaną królową.
‘Najdroższy Panie mój, Królu i Mężu, wobec bliskiej już godziny śmierci, powierzam siebie tobie. Troskliwa miłość którą żywię do Ciebie, zmusza mnie do pozostawienia Cię w mej pamięci zdrowego i bezpieczngo jakim powinieneś być. Wspominając zmiemskie sprawy, które sprowadziły na mnie wiele cieprienia, a i Ciebie nie oszczędziły. Ze swej strony wybaczam Ci wszystko, oraz z całego serca modlę się do Boga by i on Ci wybaczył. Na koniec, powierzam w Twą opiekę naszą córkę Marię, błagając Cię abyś był dla niej dobrym ojcem, jak tego zawsze pragnęłam. N sam koniec przyrzekam Ci iz moje oczy pożądają Cię nade wszystko inne.’
Katarzyna nie zapomniała też o swoich damach dworu – prosiła aby zostały im opłacona słuzba. Obecność Chapuysa znaczyła dla Królowej bardzo wiele – w końcu przez lata był on Ambasadorem na dworze Henryka VIII, i jej bliskim przyjacielem, zawsze gdy było to mozliwe, walczącym o jej dobro. Przez dwie godziny Katarzyna i ambasador rozmawiali. Aby dodać otuchy Królowej, Chapuys powiedział jej iż krol Henryk był smutny na wieść o jej chorobie. Chapuys opuścił Kimbolton 6 stycznia, pozostawiając Marię de Salinas aby opiekowała się Katarzyną.
7 stycznia 1536 r., około godziny 14.00, Królowa Katarzyna zmarła, wypowiadając słowa ‘Panie, Tobie powierzam ducha mego’. Jej długoletnie cierpienia nareszcie dobiegły końca. Na wieść o jej śmierci, następnego dnia, 8 stycznia, Henryk VIII i Anna Boleyn pojawili się ubrani w żółte stroje – symbol radości.
Katarzyna Aragońska miała 50 lat w chwili śmierci. Autopsja ciała królowej wykazała czarną narośl na jej sercu, co doprowadziło do plotek o jej rzekomym otruciu. Współcześńi niewiele wiedzieli o chorobach, a według obecnych odkryć, Katarzyna zmarła na raka.
Katarzyna Aragońska ; zdjęcie promocyjne z serialu 'Dynastia Tudorów' (SHOWTIME)
W tym dniu w historii, 7 stycznia 1536 r., zmarła pierwsza żona Henryka VIII, a zarazem największa rywalka Anny Boleyn – Katarzyna Aragońska.
Pod koniec 1535 r. stan zdrowia Księżnej Wdowy (taki tytuł otrzymała Katarzyna od Henryka, gdy została pozbawiona tytułu królowej; po śmierci jej pierwszego męża Artura, właśnie tytuł Księżnej Wdowy jej przysługiwał) zaczął się pogarszać. Wszyscy z bliskiego otoczenia Katarzyny spodziewali się najgorszego.
Boże Narodzenie 1535 było bardzo smutnym wydarzeniem dla Królowej Katarzyny – jak donosiły źródła, ‘całkiem opadła z sił’. Podczas gdy Katarzyna Aragońska umierała, dwór królewski był przepełniony radością i zabawą – druga Królowa, Anna Boleyn, spodziewała się dziecka. Henryk VIII po raz kolejny miał nadzieję na syna.
Gdy Henryk VIII zrozumiał powagę sytuacji – Katarzyna Aragońska leżała na łożu śmierci – ugiał się i pozwolił cesarskiemu ambasadorowi Chapuysowi, oraz Marii de Salinas (najbliższej przyjaciółce i ulubionej damie dworu) na wizytę w Kimbolton. Niestety, nawet w obliczu śmierci, Henryk nie pozowolił swej córce Marii na odwiedziny umierającej matki.
List pożegnalny który napisała, a raczej podyktowała, Katarzyna, był bardzo wzruszający, przepełniony miłością do Henryka – jej męża. Katarzyna nigdy nie zgodziła się zaakceptować faktu, że ich małżeństwo jest nieważne, nie chciała też przyjąć tytułu Księżnej Wdowy, gdyż uważała że jest prawdziwą, namaszczoną i koronowaną królową.
‘Najdroższy Panie mój, Królu i Mężu, wobec bliskiej już godziny śmierci, powierzam siebie tobie. Troskliwa miłość którą żywię do Ciebie, zmusza mnie do pozostawienia Cię w mej pamięci zdrowego i bezpieczngo jakim powinieneś być. Wspominając zmiemskie sprawy, które sprowadziły na mnie wiele cieprienia, a i Ciebie nie oszczędziły. Ze swej strony wybaczam Ci wszystko, oraz z całego serca modlę się do Boga by i on Ci wybaczył. Na koniec, powierzam w Twą opiekę naszą córkę Marię, błagając Cię abyś był dla niej dobrym ojcem, jak tego zawsze pragnęłam. N sam koniec przyrzekam Ci iz moje oczy pożądają Cię nade wszystko inne.’
Katarzyna nie zapomniała też o swoich damach dworu – prosiła aby zostały im opłacona słuzba. Obecność Chapuysa znaczyła dla Królowej bardzo wiele – w końcu przez lata był on Ambasadorem na dworze Henryka VIII, i jej bliskim przyjacielem, zawsze gdy było to mozliwe, walczącym o jej dobro. Przez dwie godziny Katarzyna i ambasador rozmawiali. Aby dodać otuchy Królowej, Chapuys powiedział jej iż krol Henryk był smutny na wieść o jej chorobie. Chapuys opuścił Kimbolton 6 stycznia, pozostawiając Marię de Salinas aby opiekowała się Katarzyną.
7 stycznia 1536 r., około godziny 14.00, Królowa Katarzyna zmarła, wypowiadając słowa ‘Panie, Tobie powierzam ducha mego’. Jej długoletnie cierpienia nareszcie dobiegły końca. Na wieść o jej śmierci, następnego dnia, 8 stycznia, Henryk VIII i Anna Boleyn pojawili się ubrani w żółte stroje – symbol radości, co wprawiło dwór w oburzenie.
Katarzyna Aragońska miała 50 lat w chwili śmierci. Autopsja ciała królowej wykazała czarną narośl na jej sercu, co doprowadziło do plotek o jej rzekomym otruciu. Współcześńi niewiele wiedzieli o chorobach, a według obecnych odkryć, Katarzyna zmarła na raka.
Polish
English
