problemu z kobietami. Każda, która tylko mi się spodobała – nie ważne czy była

zwykłą chłopką pracującą gdzieś w polu, czy też wysoko urodzoną damą – była

moja. Wiedziałem, że i tym razem nie może być inaczej, choć sytuacja była zgoła

inna. Nie miałem do czynienia ni z chłopką ni z damą – kobieta, którą sobie

Piękna, młodziutka brunetka o filigranowej figurze, pięknych, zalotnych oczach

i zawsze kusząco wydętych ustach. W wieku siedemnastu lat poślubiła miłościwie

nam panującego Henryka VIII, który swojego czasu wziął sobie za żonę nawet

kuzynkę Katarzyny. Ona była zaś jego czwartą żoną. O tak, Henryk doskonale znał

się na kobietach. Dlaczego więc tym razem zainteresował się takim podlotkiem? Na

początku myślałem, że musi to być spowodowane jej wyjątkową inteligencją czy

wybitnymi uzdolnieniami, tak więc nie wierzyłem w słowa dworzan, którzy twierdzili,

iż nowa królowa jest głupiutka niczym mały kociak. Nie wierzyłem w to, dopóki

sam nie poznałem Katarzyny. Nigdy w życiu nie spodziewałbym się takiego widoku!

Młodziutka królowa prężyła się zachęcająco na tronie i szeptała królowi do ucha

jakieś sprośne dowcipy, na dźwięk których władca śmiał się na cały głos.

Zdecydowanie nie wyglądała też na skomplikowaną osobowość jednak z pewnością

moim kierunku i posłała mi przeciągłe spojrzenie, uśmiechając się przy tym

prowokacyjnie. Zapewne przyzwyczajona do tego, że każdy mężczyzna onieśmielony

jej widokiem spuszcza wzrok, zdziwiła się moją reakcją. Nie miałem bowiem

zamiaru zmarnować takiej okazji i patrzyłem na nią tak samo jak ona przed

chwilą na mnie, a Katarzyna z rumieńcem na licach znów zaczęła zabawiać króla

po jej nagim ciele i upadła na ziemię. Katarzyna przygryzła swój palec wskazujący

udając zawstydzoną, iż nic na sobie nie ma. Podeszła do mnie powolnym krokiem i

ucałowała delikatnie w usta. Moja dłoń powędrowała do jej uda, a ona ujęła w

swe ręce koronę królewską, która spoczywała na jej skroniach i założyła mi ją

tym razem będzie inaczej, że zdobycie tej kobiety będzie trudniejsze, niż

zdobywanie innych. Katarzyna jest naiwna. Bardziej naiwna niż się tego

spodziewałam. Uwierzyła w każde słowo, które jej powiedziałem, a każdy mój

dotyk potwierdził jej tylko to, co mówiłem. Mówiłem: „pragnę cię” i tak

myślałem. Lecz gdy mówiłem: „kocham cię” – myślałem: „jesteś jedynie kolejną z

jakże cenną. O wiele cenniejszą od poprzednich. Któż nie chciałby być na moim

miejscu? Któż nie chciałby trzymać nagiej Katarzyny Howard w swoich ramionach,

pieścić jej piękne piersi i łono? Ach, gdybym tylko mógł powiedzieć o tym

komukolwiek! Pochwalić się mym łupem… Ale nie, nigdy nie będę mógł tego

uczynić. To byłoby nieroztropne. Zdecydowanie ten słodki sekret zatrzymam

propozycją. Czasami była taka… dziecinna. Nigdy nie mogłem przewidzieć, co uroi

wytrzymać Tomaszu. Jedyne czego pragnę w życiu to być z tobą. Chcę spędzać z

tobą każdą wolną chwilę, móc przytulić cię publicznie, pocałować, powiedzieć na

powiedzieć. Pierwszy raz usłyszałem coś takiego z jej ust. Pierwszy raz

Katarzyna wyznała mi co naprawdę czuje. I nie było to dobre. Objąłem ją mocno i

pocałowałem namiętnie w usta, żeby mieć chwilę na przemyślenie tego, co mam jej

powiedzieć. Tym razem jednak Katarzyna nie poddała się mi, oderwała swoje wargi

- wziąłem głęboki oddech próbując zebrać myśli. – To wszystko nie jest takie

proste, jakbyś chciała najdroższa. Jesteś żoną Henryka VIII, a ja jego

szambelanem. Nie można nam być razem, publicznie okazywać sobie uczuć, bo

zachować powagę i wystraszyć się tak, jak miałem nadzieję, że się stanie,

zaczęła się śmiać. Zdenerwowało mnie to – wydawało się jej, że wszystko jest

się z twoją kuzynką? – spytałem ją ostrym tonem. Musiałem uzmysłowić jej, co

nam grozi jeśli nie zacznie zachowywać się odpowiedzialnie i uważać na to co

bądź nierozsądna Katarzyno. Anna Boleyn nigdy niczym nie zawiniła, oprócz tego,

że nie dała Henrykowi syna. Ty jesteś w lepszej sytuacji, bowiem Anglia ma

następcę tronu i król już nie wymaga tak od ciebie dziecka, ale w

przeciwieństwie do Anny – ty jesteś winna zdrady. Proszę cię, nie rób niczego

pochopnie. Nigdy, przenigdy z nikim o mnie nie mów. Dla ciebie mam być zawsze

wie o moich schadzkach z Katarzyną jest jej dama dworu Jane Boleyn – wdowa po

biednym Jerzym Boleynie, który wraz z dawną królową a swoją siostrą Anną

stracił głowę na szafocie. Dlaczego pomaga nam w spotykaniu się? Tego nie wiem.

Być może chce się przypodobać nowej królowej, choć według mnie nie jest to zbyt

rozsądne. Anglia w ostatnim czasie miała już tyle królowych, że każdy dworzanin

wie doskonale, iż najlepiej wychodzi się na trzymaniu strony króla. No cóż,

był ostrożny. – odpowiedziała Jane rozglądając się na wszystkie strony i

ostrożny. – syknąłem. No cóż, muszę przyznać, że nigdy nie przepadałem za tą

kobietą ale musiałem ją tolerować, bo w innym wypadku mogłaby wydać mnie i

przystanąłem pod ścianą i rozpieczętowałem list od królowej. Był bardzo krótki,

gdyż jakiś czas temu zganiłem Katarzynkę za długie miłosne listy. Bałem się, że

tęsknię i nie mogę doczekać się naszego kolejnego spotkania… Dlatego też pragnę

widzieć Cię dzisiaj w mojej komnacie o tej samej porze co zwykle, gdy mój

korytarz do komnaty Katarzyny. Gdy do niej wszedłem, zamknęła za nami drzwi.  Słychać było jej kroki, lecz wiedziałem

doskonale, że przez długi czas stała pod komnatą i słuchała, jak królowa Anglii

oddaje się królewskiemu szambelanowi.    

popołudnia, gdy odpoczywałem po męczącym polowaniu, do mojej komnaty wpadło

trzech strażników z samym księciem Suffolk na czele. Prawie wywarzyli drzwi a

zostajesz oskarżony o spółkowanie z królową Anglii – Katarzyną Howard. Na mocy

nadanej mi przez króla Henryka VIII aresztuję cię. Zostaniesz teraz

przewieziony do Tower, gdzie czekać będziesz na przesłuchanie. – wyrecytował

bez żadnego słowa wyszedłem ze swojej komnaty. Nie pozwoliłem się prowadzić

przez strażników jak jakiś zbrodniarz. Postanowiłem sobie za wszelką cenę

gdy czekałem w zimnej celi Tower na przesłuchanie zastanawiałem się tylko nad

jednym: co powie im Katarzyna? Bo to, co powiem ja wiedziałem doskonale. Nie

przyznam się, za nic na świecie nie przyznam się do tego, że sypiałem z nią.

Nie wiedziałem jedynie, czy moje zapieranie się cokolwiek da. Po pierwsze nie

byłem pierwszą osobą w tej sytuacji, bowiem pięć lat temu to samo spotkało paru

mężów, których ciała spoczywają teraz w ziemi. Po drugie, jeżeli Katarzyna

licząc na łaskę Henryka przyzna się do winy… Wtedy moje słowo nic nie będzie już

strażników prowadziło mnie ciemnym, kamiennym korytarzem. Co chwilę popychali

mnie abym szedł szybciej i dzielili się obraźliwymi komentarzami na temat

mojego romansu z królową Katarzyną. Nazywali ją klaczką, dziewką do ujeżdżania

i wywłoką. Za takie słowa każdego z nich czekałby stos, oczywiście gdyby nie

fakt, że pozycja Katarzyny nie była aktualnie pewna. Gdybym mógł, to siłą

wyperswadowałbym im ich opinię na temat królewskiej małżonki, ale tak naprawdę

to mieli oni rację. Katarzyna była zwykłą ladacznicą, która dzięki swojemu

niewymownemu urokowi i młodzieńczej naiwności wspięła się na sam szczyt, by

teraz z niego spaść. Gdyby nie jej piękne ciało nie zostałaby żoną Henryka

VIII, nie zostałaby teraz również oskarżona o zdradę. Zapewne już teraz jest

przesłuchiwana. Może nawet tutaj, w Tower? Może przy odrobinie szczęścia

spotkam ją i odgadnę po jej wyrazie twarzy czy się przyznała? Nadzieja okazała

się jednak złudna, gdyż nie miałem szans ujrzeć mej kochanki. Zostałem więc sam

sali przesłuchań, choć według mnie była to zwykła cela, większa jedynie trochę

od mojej. Na jej środku stał stary stół a przy nim jedno krzesło, przy nim z

kolei stał arcybiskup Cranmer. Na mój widok skłonił się lekko i wskazał mi

krzesło. Również ukłoniłem się, nie z szacunku dla tego człowieka – choć

zapewne na niego zasługiwał – ale zwyczajnie dlatego, że nie miałem zamiaru

pogarszać swojej sytuacji. Usiadłem na krześle, a Cranmer stanął naprzeciwko

mnie i gestem dłoni dał znać strażnikom, że mogą odejść. Zdziwiło mnie to,

byłem bowiem pewny, że nie będzie chciał zostać ze mną sam na sam. Gdy

mężczyźni opuścili celę, Cranmer nachylił się do mnie i zaczął mnie

jestem rad z tego, że spotykam się z panem w takim miejscu. – rzekł przyjaznym

arcybiskupa to zawsze radość, nie ważne w jakich okolicznościach. –

rzeczy. Oczywiście mogę trzymać tu pana przez wiele godzin ale nie widzę

wasza ekscelencjo. – odparłem spokojnym tonem. Cranmer spojrzał na mnie

wyczekująco, więc kontynuowałem. – Z reguły bowiem wasze przesłuchania trwają

tak długo, aż oskarżony przyzna się do winy, nie ważne czy jest winny czy też

arcybiskup dobre pytanie – powiedziałem śmiejąc się lekko. Zaskoczyła mnie jego

bystrość. – Oczywiście moja odpowiedź nie może być inna niż taka, iż nie

królową Katarzyną nic nigdy mnie nie łączyło. Podczas mojej posługi na dworze

widziałem ją zaledwie parę razy zanosząc jej podarki od jego wysokości. Na

wymianę zdań z najjaśniejszą panią pozwoliłem sobie tylko wtedy, gdy

przekazywałem jej zapewnienia o dozgonnej miłości króla do niej. Nie uczyniłem

wszystko w tak spokojny sposób, że sam siebie zadziwiłem. Nie spodziewałem się,

że moje łgarstwa będą brzmieć tak prawdziwie i naturalnie. Owszem, miałem duże

doświadczenie w kłamaniu kobietom, z którymi sypiałem – w tym w kłamaniu

Katarzynie – lecz nigdy nie musiałem robić tego w sytuacji, która miała

sprawę z tego, co czeka pana gdy okaże się, że złożył pan fałszywe zeznania? –

spytał mnie Cranmer. Nie chciał mnie zmuszać, ale próbował na wszelkie sposoby

sprawę. Tak jak i z tego, że będziecie mnie tutaj przyprowadzać do czasu, aż

zmęczony psychicznie złamię się i przyznam do czegoś, czego nie zrobiłem. Marne

nie. Tak jak nie zmuszacie do skłamania tych, których torturujecie łamiąc kołem

i wydłubując oczy. – sarkazm ten był zamierzony i wywołał zamierzony skutek.

Cranmer, który nigdy nie był zwolennikiem tortur a zadanie to przejął po swoim

świętej pamięci poprzedniku Tomaszu Cromwellu, postanowił odpuścić mi dalsze

przesłuchania. Przyjął do wiadomości moje stanowisko i zawołał stojących za

popychany co chwila przez strażników. Ludzie wpatrywali się we mnie wykonując

znak krzyża bądź wykrzykując przeróżne obelgi, które jednak nie docierały do

mnie, do mojego umysłu ani mej duszy. W tej chwili nie obchodziło mnie to, co

ci wszyscy wieśniacy myślą o mnie, bo na cóż mi to? Mogłem im odpowiadać,

krzyczeć, że się mylą… Nie widziałem w tym jednak sensu. Liczyło się dla mnie

jedynie to, by móc odejść z honorem. By do końca, do momentu złożenia głowy na

pewnym krokiem. Czekała już tam na mnie zakapturzona postać kata niczym śmierć

przedstawiana w mitycznych opowieściach. Szedłem dalej nie pokazując na twarzy

emocji, jakie mną targały. Choć byłem przerażony i głos uwiązł mi w gardle nie

zatrzymywałem się, nie próbowałem uciekać. Nie miałem też zamiaru prosić o

zabrzmiał głęboki głos kata, sprawiając jednocześnie, że cały zebrany pod

oddech, powietrze zaświszczało mi w płucach. Czułem na sobie setki par oczu,

które wyczekiwały moich słów. Zebrałem wszystkie swoje myśli i odpowiedziałem

jednym suchym : „tak”. Następnie odwróciłem się w stronę ludu, spojrzałem na

wszystkich zebranych i ujrzałem nienawiść w ich oczach. Co gorsza – widziałem w

duszę. – odparłem tak głośno jak tylko mogłem. Nie czekając na reakcję

zebranych padłem na kolana i złożyłem swą głowę na pieńku. Zrobiłem to w

przypływie adrenaliny i modliłem się po cichu nie o spokój dla mojej duszy,

lecz o to, by kat jak najszybciej dokonał dzieła. Usłyszałem dźwięk topora

potem a serce bębniło mi jak oszalałe. Wstałem jak najszybciej i począłem

chodzić w tę i z powrotem po celi by się uspokoić, byłem jednak tak

roztrzęsiony, że nie było to możliwe. Dłonie drżały mi okropnie, myślałem, że

za chwilę stracę zmysły. Chodziłem w kółko przez bardzo długi czas, aż w końcu

mój puls się unormował. Podszedłem wtedy do kraty, która pełniła rolę okna i

patrzyłem w ciemność, byle tylko nie zasnąć. Za nic w świecie nie zapomnę tego

strasznego snu, do końca życia będę miał to przed oczami, jak krótkie by to

moim chłopcem na posyłki – Harrym – ustaliliśmy sobie  wiele miesięcy temu. Wiedziałem więc, że to

on stoi teraz przed drzwiami mej celi i prawdopodobnie ma dla mnie jakąś

wiadomość. Czyżby od Katarzyny? Nie, z pewnością nie miała możliwości nic mi

przekazać. Podszedłem do drzwi i stuknąłem w nie raz pięścią. W odpowiedzi

wieści. Pierwsza jest taka, że… król Henryk postanowił pojmać królową

Tower? – zapytałem pospiesznie. Tak bardzo chciałem, żeby tu była. Nie, nie

chciałem jej zobaczyć czy przytulić. Ani w głowie mi coś takiego było. Po

prostu gdyby tu była, miałbym możliwość skontaktowania się z nią i dowiedzenia

się, co im powiedziała podczas przesłuchania. Moje nadzieje szybko zostały

aktualnie przebywa w klasztorze. Właściwie to nie powinienem mówić o niej w ten

nie zaskoczyły, było to bowiem do przewidzenia. Pewnym było, że król Henryk nie

będzie chciał tytułować królową zdrajczyni. Nie wiedziałem tylko na jakiej

oprócz utrzymywania stosunków z tobą panie, nie była ona czysta przed ślubem z

królem. – odpowiedział Harry drżącym głosem. Mogłem przysiąc, że co chwilę

dworze, co rozpowiadał, że niegdyś łączyło go z królową Katarzyną coś więcej

Widziałem go parę razy na dworze podczas uczt – zawsze pijanego w sztok. Cham,

zawsze patrzył się na Katarzynę jak wygłodniały wilk i nawet się z tym nie

krył. Oczywista, było takich wielu, ale nikt nie zachowywał się jak on. Co

jednak przyszło mu do głowy, że postanowił tak oczernić Katarzynę i samego

siebie? Dlaczego tak kłamał? A może… może to co mówił nie było kłamstwem?

Katarzyna nigdy nie wyglądała na świętą i nią nie była. Skoro była zdolna do

zdradzania Henryka po ślubie, to czemu nie miałaby sypiać z mężczyznami nie

wiedząc przecież, że kiedyś zostanie królową Anglii? Nie zmienia to jednak

faktu, że ten cały Dereham powinien trzymać gębę na kłódkę i nie mówić takich

głowie. Osunąłem się po drzwiach na podłogę i zastanawiałem się co zrobić.

Teraz rozchodziło się nie tylko o zeznania Katarzyny lecz również o to, co

powiem im Jane Boleyn. Nie będą jej oczywiście torturować, gdyż jest arystokratką,

jednak jest też jedynie słabą kobietą, która przestraszona może powiedzieć całą

pewno. – odparł. – Mówi się, iż królowa nie przyznaje się do winy. Ponoć król

obiecał jej odpuszczenie win jeśli się do nich przyzna, ale królowa dalej nie

że rozmawiali o ślubie, ale było to jednak rzeczone raczej w niewinnych

zostałeś uznany winnym utrzymywania stosunków seksualnych z byłą królową i

małżonką króla Anglii Henryka VIII – Katarzyną Howard. W związku z tym,

zostaniesz pozbawiony życia przez ścięcie dzisiejszego popołudnia wraz z

Francisem Derehamem.” Słowa te usłyszałem przed godziną od arcybiskupa

Koniec mego życia, koniec wszystkiego. Mój koszmar stał się właśnie jawą.

Właściwie, mogłem się tego spodziewać – to oczywiste. Jedyną moją nadzieją było

to, że nie będą w stanie nic mi udowodnić, że nie znajdą dowodów. A jednak…

Mimo moich najusilniejszych starań, by wszystko zostało tajemnicą, jakimś

cholernym zbiegiem okoliczności w łapy Cranmera i innych wpadł jeden z listów,

który Katarzyna napisała do mnie. Wiele razy prosiłem ją, by nic w nich nie

ujawniała, by nie podpisywała się w sposób tak oczywisty. Gdyby mnie posłuchała

nie byłoby mnie teraz tutaj! Cóż… przychodzi mi się z z tym wszystkim pogodzić.

Teraz, gdy poznali prawdę nie mam co liczyć na królewską łaskę.  Henryk VIII nigdy nie słynął z łagodności.

Posłał na śmierć już wielu mężczyzn, którzy jakoby uczynili to, co ja

uczyniłem. Dziś podzielę więc los Jerzego Boleyna, Marka Smeatona i innych,

którzy uznani zostali za kochanków jej królewskiej mości Anny Boleyn. Czy

Katarzynę spotka to, co ją? Czy jej głowa również oddzieli się od tułowia za

sprawą francuskiego miecza? Nie przyjdzie mi się tego dowiedzieć w tym życiu.

Katarzyna bowiem nie została jeszcze osądzona. Aktualnie przebywa w jakimś

klasztorze i cały czas ją przesłuchują, próbują namówić do przyznania się, choć

ta ciągle twierdzi, że nie sypiała ani z Derehamem ani ze mną. Oczywiście, że

wie, iż znaleźli dowody. Mimo to trwa przy swoim zdaniu i nie zamierza go

zmienić. Chodzą słuchy, że postradała zmysły, jak i również lady Rochrofd, o

interesuje mnie jego los. Sam sobie zawinił. Być może gdyby miał choć trochę

oleju w głowie nie czekałby teraz w Tower na śmierć. Nie pojętym jest dla mnie

jak można pod nosem samego króla Anglii obnosić się z tym, że kiedyś łączyło go

coś z królową. Nie wiem czy przyzna ł się teraz, podczas przesłuchań do tego

wszystkiego, czy również w tej sytuacji był taki mocny w gębie. W każdym razie

i tak nic mu nie pomoże. Harry, który przyszedł do mnie zaraz po wyjściu z mej

celi Cranmera, powiedział mi, że Henryk VIII bardziej nienawidzi właśnie

Derehama niźli mnie. Być może powodem tego jest to, że był do mnie w jakiś

sposób przywiązany, być może bardziej bolało go to, że Dereham pozbawił

godziny są policzone. Czas pożegnać się z tym światem. Czy żałuję moich czynów?

Nie. Gdybym mógł jeszcze raz podjąć decyzję o tym, czy uwieść Katarzynę Howard

– uczyniłbym to znów. Być może byłbym bardziej ostrożny, lepiej to wszystko zaplanował,

kiedyś będzie czytał to, co teraz piszę, pomyśli sobie zapewne, żem jest

głupcem, żem zmarnował młody wiek na bezsensowne hulanki i że poświęciłem życie

dla kobiety, której przecież nie kochałem. Pomyli się. Nie jestem bowiem typem

człowieka, który takich czynów żałuje. Kochałem – lecz samego siebie. Dlatego

też uczyniłem wszystko by siebie uszczęśliwić. Wbrew pozorom Katarzyna dała mi

to szczęście. Oddając mi swoje ciało i swoją duszę, bym mógł nad nimi panować

sprawiła, że poczułem się bogiem, poczułem się wszechmocny. Władając nią władałem

gdyż zawsze żyłem pełnią życia: bawiłem się z najlepszymi kompanami, piłem