Napiszę niedługo krótką recenzję, bo wiele rzecy mi się nie podobało.

Po drugie, w tym programie nie było specjalistów od tego, o czym powinna być mowa. Skoro miało być rocznicowo o ostatnich dniach Anny Boleyn, to powinni się twórcy tego programu skupić na przyczynach upadku, na odczytywaniu i komentowaniu przez osoby kompetentne tego, co da się wyciągnąć z przekazów. No i musowo powinno być najwięcej o procesie. Bernard mógłby wiele powiedzieć właśnie o tym, na czym się zna i pani Blondi mogłaby się schować do mysiej dziury ze swoimi emfatycznymi piskami. Ale Bernard pojechał po drobnostkach i to tak, jakby przepraszał, że żyje i bada coś sensownie. Bez sensu!

Po trzecie, o ile fragmenty sceniczne są jeszcze do obejrzenia (po raz pierwszy pokazano pięknego Henryka – za pięknego zresztą), aczkolwiek nie powalają i przypominają kiepskie filmy historyczne, to fragmenty klipowe, szczątkowe wypowiedzi tzw. autorytetów… Ojejej! Ktoś niesłychanie złośliwie filmował szczególnie panie

Po czwarte, żadnej debaty tu nie było, wymiany poglądów ani nawet wielogłosu. Wyrwane z kontekstu i zmiksowane wypowiedzi. Założę się, że powycinano smaczki, bo tu w ogóle nie chodziło o meritum. Gdyby chodzilo, to nagrałoby się rozmowę Starkeya i Bernarda, jeśli chodzi o grono tychże autorytetów z programu.

No i ludzie, jak się w moich oczach Starkey ośmieszył. Gra jak artysta ze spalonego teatru. Jest coraz gorszy za każdym razem, jak się na niego natnę. Niech on lepiej pisze artykuły i książki, bo patrzeć na niego i słuchać jego przerysowanych występów to wysiłek nie lada. Ale przynajmniej jest niesłychanie śmieszny. Tylko czy naukowiec w taki sposób powinien być zabawny?